onderweg

de dag lag grijs onder mijn voeten
het blad hing zwaar
klaar voor de val
traag
het water een fluistering
de rimpeling
zoals het hoort
herfst

ik ging om te gaan
gedachten sprongen mijn pad
struiken droegen rozenbottels
drie klaprozen bloeiden
in het geniep
buiten hun tijd

© hennie van ee

Advertenties

Geplaatst op 9 november 2017, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 12 reacties.

  1. Wat een mooie herfstoverpeinzing!

  2. Prachtig verwoord… over dat beetje hoopgevend kleur midden het grijs…

  3. Wat is er mooier dan gaan om te gaan… Prachtig verwoord, Hennie!
    Enne, in mijn tuin bloeien de seringen. En de salie en de lavendel. Ook heel erg buiten hun tijd.

  4. Alleen die openingszin al: “De dag lag grijs onder mijn voeten.”
    Onnavolgbaar geschreven!
    Het lijkt me heerlijk om buiten je tijd te bloeien. Het klinkt als burgerlijke ongehoorzaamheid (-:

  5. Overdonderende verwondering

    naar welke trekpleister we ook gaan
    door seizoenen
    met aangepaste schoenen
    de natuur trekt er zich niets van aan

    Jij bent nog lang niet uitgebloeid, Hennie! 🙂
    Lenjef

%d bloggers liken dit: