bij een foto

dat het altijd zo blijven zou
dat heeft ze toen gedacht
dit kind die man en deze vrouw
het geluk dat voor zichzelf sprak
zo achteloos en zonder moeite
en dat het dan zo blijven zou
de lichtheid van een zomer
voor altijd
in de man het kind en de vrouw
hoe het toen toch anders liep
het nooit meer zo worden zou

© hennie van ee, december 2017

Advertenties

Geplaatst op 14 december 2017, in poëzie en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 9 reacties.

  1. Eeuwig zingen de bossen

    soms lijkt alles gewoon vanzelfsprekend
    alsof je de dirigent
    van het leven bent
    terwijl je voor de partituur niets betekent

    Ja, het leven leeft zichzelf in onvoorspelbare momenten, Hennie.
    Een pijnlijk mooi gedicht!
    Lenjef

  2. Ik voel het ook… je beschrijft hier treffend mijn vorig huwelijk.

  3. “Zo achteloos en zonder moeite,
    en dat het dan zo blijven zou.”
    Volgens mij gebeurt dat alleen in sprookjes…
    Beklemmende woorden.

%d bloggers liken dit: