De diagnose

Letters vloeien tot een woord.
Zwart op wit
lijkt het de naam van een bloem.
Wij proeven het blad
onwennig in de mond.

Lippen vormen zinnen
met randen van rouw
die zwaar blijven hangen
onomkeerbaar
in banen van licht.

“… Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is…”

Hoe wij hier kwamen
op een ochtend
langs heldere wegen.

Hoe we straks zullen gaan
dezelfde wegen
in een ander licht.

© Hennie van Ee, uit het archief

Advertenties

Geplaatst op 15 april 2018, in poëzie en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 9 reacties.

  1. Wat heb je het ongeloof en de worsteling van het moment waarop “de hemel op je hoofd valt” beklijvend beschreven.

  2. Oei hoop dat er geen zwaard van damocles boven je hoofd hangt…

  3. Er zijn

    de realiteit laat zich niet en nooit dwingen
    we kunnen alleen trachten
    pijn en smart te verzachten
    door wie leed heeft met liefde te omringen

    Pijnlijk mooi, Hennie.
    Lenjef

%d bloggers liken dit: