Welk spreekwoord?

Iedere donderdagmorgen kwam hij naar me toe om mijn administratie te doen.
We dronken dan eerst een kopje koffie, twee zoetjes wolkje melk, waarna hij in mijn papieren dook.
Hij had kantoor aan huis bij ons in het dorp, maar omdat ik slecht ter been was, kwam hij naar mij.
Niet dat ik veel administratie had in die dagen, maar ik had me zo aan hem gewend en aan die donderdagochtenden.
Ik hield van zijn manier van spreken.Van zijn stem, zijn toon, zijn woorden.
Hij sprak over credit en debet en noemde cijfers.
Ik keek naar zijn mond, zijn handen en hoorde de zee.
Iedere donderdagmorgen weer zag ik de zon bloedrood ondergaan. Ik luisterde naar die zee van liefde terwijl hij langzaam sprak.

© Hennie van Ee, mei 2018

Advertenties

Geplaatst op 31 mei 2018, in poëzie en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 15 reacties.

  1. Wat erg dat je het stuk in de ovt hebt geschreven en kennelijk die “zee van liefde” moet ontberen.
    Maar hoe dan ook, mooi poëtisch stukje.

  2. Ik wou dat ik ook zo’n boekhouder had.

  3. Romantisch…
    Terwijl je met hem in zee ging, zag je de zon in het water schijnen 🙂

  4. Was het geen water naar de zee dragen?

  5. Een heel romantisch stukje. Hopelijk vind je een invulling 💚

  6. Benieuwd naar wat je in je hoofd had

%d bloggers liken dit: