Een wandeling naar de randen van de stad

Het begon met verse gember thee ergens
bij de Witte Watermolen, een wandeling
naar de randen van de stad.

Langs een stukje spoor liepen wij naar
landgoed Klingelbeek, waar het verleden
hangen bleef, wachtend op betere tijden.

Met de stad in de rug zagen wij met weidse
blik de vrijheid en de ruimte van een rivier
waarin de boten huizen.

Een polder zondagmiddag zonder zon,
men dacht er ooit de aarde rood, Rosande,
waardoor nu de treinen sporen.

We waren nog niet ver genoeg, het moest
met zware benen verder door Mariëndaal
waar het klimt en daalt, de bomen houvast boden.

Bij de Christuskoepel vonden we tenslotte rust,
dwars door Het Dorp keerden wij weer naar
Molenplaats Sonsbeek voor thee en meer.

© Hennie van Ee, september 2018

Advertenties

Geplaatst op 13 september 2018, in poëzie en getagd als , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Mooi gedicht. Vooral dat stukje over vrijheid en de rivier waarin boten huizen!

  2. Leuk dat je dat eruit pikte. Dank je wel

%d bloggers liken dit: