Waterkou

Ze sprak van ongevallen sneeuw
zei dat ze die voelde.
Ik hield mijn mond
zag een lucht die donker was
en dreigend.

Ze sprak over de kou
die vochtig in haar botten kroop
de wind uit het noordoosten.
Ik zweeg
zag alleen de lucht zo zwanger.

© Hennie van Ee, december 2018

Advertenties

Geplaatst op 7 december 2018, in poëzie en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. 4 reacties.

  1. Hennie,

    Veel mensen zijn er gevoelig voor!

    ————————————————–

    het hangt in de lucht

    tja voel het aan mijn water

    de pijn komt later

    ————————————————–

    jeer

  2. Voorbode

    koude
    rillingen
    over het ganse lijf

    zijn zonder taal
    vaak het signaal

    dat hemelse vlokjes
    op zoek zijn
    naar een aards verblijf

    De hemel, ook de zevende, is onweerlegbaar vrouwelijk
    al draagt ze geen rokjes
    want ze baart witte vlokjes
    zonder de minste schroom voor iedereen aanschouwelijk. 🙂

    Je maakte er weer iets formidabel mooi van, Hennie!
    Lenjef

%d bloggers liken dit: