Januari

 

Het is het land van januari

dat kaal en verdronken

weinig houvast biedt.

Achter mistige ramen

dromen wij de lente

in niet te stuiten bloei.

 

© Hennie van Ee

Geplaatst op 22 januari 2020, in poëzie en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 21 reacties.

  1. ‘kaal en verdronken’… raakt

  2. Donker als ik op sta, kil en ongezellig met als lichtpuntje de mooie ochtend en avond luchten. Dat is genieten! Inmiddels is het nu iets langer licht, ook een lichtpuntje!

  3. Prachtig gedicht met meer dan hoop naar de lente.

  4. Mooi omschreven, die hunkering naar de lente.

  5. Prachtig gedicht ❤️💕

  6. Zo is het. Treffend gedicht.

  7. Achter mistige ramen

    de laatste restanten van het voorbije jaar
    wegen soms
    als een volgezogen spons
    op de nieuwe dromen van een ouder paar

    Het eerste deel van jouw prachtige gedicht
    heeft me tot het schrijven van dit donkere spinsel verplicht, Hennie. 🙂
    Lenjef

  8. Alsof we in een permanente mist leven…en houvast-loos. Mooi gekozen woorden.
    Maar de dagen lengen al en de sneeuwklokjes komen voorzichtig boven de grond. Laten ons flink zijn!

  9. Mooi beschreven. Een plezier om te lezen

%d bloggers liken dit: