Niet langer thuis

KŠthe Kollwitz (Germany, 1867-1945)
“Self-portrait (Selbstbildnis),” 1934
Lithograph on paper, 8 x 7 inches. Collection of David and Eva Bradford.
Collection of David and Eva Bradford

langzaam wordt ze te klein
voor deze wereld
trekt ze de gordijnen
dichter om zich heen
buiten ligt de angst
blijf maar liever binnen
langzaam ontgroeit ze
haar eigen huis
ze wil niet langer thuis

© hennie van ee, archief

beeld: Kathe Kollwitz (1867 – 1945), zelfportret

Geplaatst op 21 mei 2020, in poëzie. Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. In triest. Prachtige tekening.

  2. Een mooi beeld bij je gedicht. Kollwitz bewonder ik altijd zeer.

  3. Ellie Schmitz

    Prachtig Hennie, zowel woord als beeld!

  4. Smaken kunnen verschillen

    schoonheid heeft ogen en/of oren en handen nodig
    om te ervaren
    wat zonder niet valt te verklaren
    al is niet elke sterveling dol op dezelfde soort honig

    Een pijnlijk mooi én beklijvend gedicht, Hennie!
    Krimpen met ontgroei pijn van het diepste zijn.
    Amai!
    Lenjef

  5. Wat een treffende afbeelding bij je prachtig geschreven woorden. Het leven kan soms beklemmend triest zijn. Dat heb je goed overgebracht.

%d bloggers liken dit: