De Hondsdagen

Het waren de dagen van gesloten
luiken, alles wat te fel was
te hel en te schel sloot men toen
buiten achter de dichte gordijnen.

Het waren dagen van verschroeide
aarde. Ergens ver zinderde
een wereld die de mijne niet was
niet meer, ik huisde alleen in mezelf.

Het waren dagen van het stille duister
van bijna blind en bijna doof
dagen zonder tijd, langzaam verloren
de dansende zomers raakte ik kwijt.

© Hennie van Ee

Geplaatst op 20 oktober 2022, in poëzie. Markeer de permalink als favoriet. 9 reacties.

  1. Die warme dagen heb jij omschreven zoals ik het voel, maar niet zou kunnen schrijven. ¨Prachtig.

  2. Beste Hennie, je gedicht bevat elementen die me aan oorlog doen denken. Was dat ook de bedoeling tijdens het schrijven?

  3. Weer een gedicht dat raakt…
    Mooi Hennie!

%d bloggers liken dit: