Auteursarchief: hennie van ee

Eén tegen eenzaamheid

Hoe eenzaam oud kan zijn en
hoe alleen
daar praten we niet over
dat houden we binnenskamers
tussen eiken meubelen en
de staande klok, hoe oud.

Er rust zwijgen op de mensen
die dood zijn of bijna.
Daar hebben we geen woorden voor
hoe eenzaam.

Zij staat voor het raam
ziet het kind dat niet meer is
en zwaait.

© Hennie van Ee

Advertenties

Onder professoren

Op een late middag in een vrolijke stad

waren wij onder professoren.

Een stramme stoet toga’s, grijze hoofden

met daarop een baret.

Eén was anders, lange blonde krullen

en een gezicht van zon.

Er werd gezegd met woorden van gewicht.

Er werd gezwegen in twee talen.

Een stille vraag hing aan de kroonluchter,

hoe het leven was met wetenschap.

De namiddag werd langzaam vrolijk,

later.

© Hennie van Ee, oktober 2019

Rood, geel en groen *

Ik ben die groep wandelaars
die luid door de polder trekt.
Ooit rood, nu Rosande.

Ik ben de trein die in de verte
geel zijn sporen nalaat.
Hoor mij en zie

het land met eens een kasteel
waar men later stenen bakte en
nu de mensen in boten huizen.

Ik ben dat stukje groen
ergens langs de Nederrijn.

© Hennie van Ee, september 2019

* genomineerd in de gedichtenwedstrijd: Denkend aan Arnhem

Mijn Veluws dorp

Onder lage luchten ligt
in een andere wereld
het Veluws dorp

met altijd ergens wel een God
in de aangeharkte tuinen
waar men binnen perken leeft

langs rechte lijnen denkt
ramen gesloten achter gordijnen
en altijd ergens

ruist langs de wolken
het trage psalmgezang
uit een overvolle kerk.

Onder die luchten
in die andere wereld
ligt ergens mijn vakantiehuis.

Uit: STADSGEDICHTENBUNDEL 2019
©: Hennie van Ee

wandelaars

Ik ben die groep wandelaars
door het Zuid-Limburgse land
luide stemmen moeizaam omhoog

Ik ben die man in de wens-ambulance
nog eenmaal
trekken de wandelaars voorbij

Ik ben het landschap groene heuvels
waarin men het vee heeft gezet
een koe in stille ontroering

© hennie van ee, september 2019

ramen rondeel

voor zoveel ramen gestaan
het leven is voorbij gegaan
iedere keer een ander licht
voor zoveel ramen gestaan
met steeds een ander zicht
op een verte die verdween
voor zoveel ramen gestaan
het leven is voorbij gegaan

© hennie van ee

De vrouw

Ze laat het leven binnen

In haar hoofd
nestelt zich een woud
met eeuwenoude bomen

In de vroege morgen
zingen er de vogels

In haar borst
deinen de golven
oneindig blauw

Met blote voeten staat ze
vastgezogen in de branding

In haar buik
wonen de mensen
van wie zij houdt

Zij baden in haar zee
en rusten in haar woud

© Hennie van Ee

nooit meer zomer

het was stralend
de dag dat de wereld stilstond
met mensen naar hun werk
de treinen op tijd
en al bijna zomer
zo’n dag

de dag dat het leven ophield
in een vloek en een zucht
alles weg
verleden en toekomst
en nooit meer zomer

© hennie van ee

Een heel relaas

Zijn woorden liggen losjes

rond haar hals

als korte kussen glijden ze

tussen haar borsten

waar ze stil op adem komen.

Een heel relaas 

vindt aarzelend een tepel.

Zij weet wat hij bedoelt.

 

 

© Hennie van Ee

de kunst van het geluk

het geluk zoeken

is niet meer dan

het geluk hervinden

dat wat ons werd ingeprent

een vroege herinnering

en toch

men moet het willen

de wanhoop weerstaan

het verleden

toekomst geven

 

© hennie van ee, archief

%d bloggers liken dit: