Auteursarchief: hennie van ee

nooit meer zomer

het was stralend
de dag dat de wereld stilstond
met mensen naar hun werk
de treinen op tijd
en al bijna zomer
zo’n dag

de dag dat het leven ophield
in een vloek en een zucht
alles weg
verleden en toekomst
en nooit meer zomer

© hennie van ee

Advertenties

Een heel relaas

Zijn woorden liggen losjes

rond haar hals

als korte kussen glijden ze

tussen haar borsten

waar ze stil op adem komen.

Een heel relaas 

vindt aarzelend een tepel.

Zij weet wat hij bedoelt.

 

 

© Hennie van Ee

de kunst van het geluk

het geluk zoeken

is niet meer dan

het geluk hervinden

dat wat ons werd ingeprent

een vroege herinnering

en toch

men moet het willen

de wanhoop weerstaan

het verleden

toekomst geven

 

© hennie van ee, archief

hun huis spreekt

hun huis spreekt
in korte piepjes vertelt het
over kamers vol muziek
een lach door het plafond

krakend verhaalt het
van partijtjes kinderleed
de tranen voor het slapen
en altijd weer een dikke zoen

hun huis spreekt
en na elke doffe dreun
is er dan het zwijgen
van een stilte die veel zegt

© hennie van ee

Anna’s Hoeve

Hij bouwde een huis
een burcht, een hoeve
waarin zij wonen mocht.
Hij noemde het geluk.

Zij ging door lege kamers
sprak de muren aan
nestelde verlangen
ver bij hem vandaan.

Snel hingen hun levens
in foto’s aan de wand.
Nu, na bijna zestig jaar
doet zij het huis aan kant.

© Hennie van Ee

Niet nog zo’n zomer

De gebarsten aarde zo dichtbij. Rood, die gebroken grond.
Ze voelt de pijn en proeft het bloed.
Zomer op Corsica, lichtjaren ver.
Ze is er weer, alleen met de krekels in die roerloze stilte.
Totdat er iets bewoog, een schaduw in het helle licht.
Het droge hout dat voorzichtig kraakte.
Nee, niet nog zo’n zomer.

© Hennie van Ee, juli 2019
55 woorden

Zomer

Eindelijk zomer. Ze heeft er zo naar uitgekeken, ernaar verlangd en nu valt het zwaar tegen.
Kijk naar de bomen, hoe roerloos ze staan in de hitte. Hun woorden zijn verdroogd.
Zweet parelt haar huid.
Ergens tussen de struiken beweegt een schaduw, de grond kraakt.
Het meedogenloze middaguur.
Ze waant zich weer op Corsica. Zomer.

© Hennie van Ee, juni 2019
55 woorden

Nog net geen zomer

Hoor hoe de wind aanzet door de bomen.
Zij luistert naar zijn woorden en schrijft:

dat ik van ver kom
alles in beweging breng
eindeloze dans

Dan danst zij op blote voeten in het woordenwoud.
Haar armen, vol zomerlicht, zijn takken wuivend in de wind.
Hij neemt haar zinnen mee. Nog net geen zomer.

© Hennie van Ee, 55 woorden
juni 2019

Bijna zomer (vervolg)

Ik heb haar in het hoge Noorden geplaatst, waar de winters eenzaam zijn en de zomers heftig.
Daar is ze één met het bos. Daar is zij de stilte.
Zij ziet de bomen bewegen op het seizoen.
Voelt hun kou, ziet het eerste blad en hult zich in hun schaduwen.
Daar schrijft zij haar gedichten.

55 woorden
© Hennie van Ee, juni 2019

bijna zomer

Zij is uit het duister gestapt. Op een zomerdag heeft zij het donker voorgoed verlaten.
Nu zit zij gevangen in een kring hel zonlicht, dat is haar ruimte.
Zij schrijft, woord na woord, bladzij na bladzij. Natuurgedichten.
De mensen laat zij weg, daar houdt zij niet van.
Het landschap is zacht en meegaand. Bijna zomer.

55 woorden, juni 2019

%d bloggers liken dit: