Categorie archief: poëzie

stille dagen

de dagen die zij binnen bleef
waren altijd grijs geweest
met kou in buien hagel
zulke dagen waren het

nu schijnt de zon, zijn de bomen
roze onder het staalblauw
zulke dagen en zij die binnen moet
zo stil zo zonder iemand

© hennie van ee, aptil 2020

pruimenbloesem

wat ooit ver van ons leek
komt nu wel heel dichtbij
met alles wat je nog niet weet
en wat je niet kunt zien

maar kijk, de pruimenboom
die bloeit weer wit dit jaar
de Betuwe in bloei bijna
ook dat is heel dichtbij dit jaar

© hennie van ee, 24 maart 2020
afbeelding: pruimenbloesem

blauwe paarden

neem het blauw
van de lucht
de koelte van het water
het is de oneindige leegte
waaruit het leven ontstaat

neem de kracht
de moed en de snelheid

neem het fiere
van de blauwe paarden

© hennie van ee, uit het archief
schilderij: franz marc

Zijn winterherinnering

Het waren stille dagen toen,
grijs met donk’re randen.
Hij zou ze willen schilderen
liefst op groot formaat.

Hoe vult men die witte leegte,
welke kleur geeft men de pijn
die schuilt in eenzaam zijn?
Hoeveel tinten heeft een ziekte,
hoeveel dagen met gordijnen dicht?

Tot de winter is geweken
dan weer maken helle kleuren
zijn herinneringen licht.

© Hennie van Ee, maart 2020
schilderij: Theo van Doesburg (1883 – 1931)

klaprozen

 

op een dag zullen eindelijk
de klaprozen weer bloeien
als zoenen op het land
vervlochten in het groen
van een vroege zomer
wapperend op het veld van eer
waar na jaren strijd
het bloed in tere bloemen kiemt

© hennie van ee, bewerkt februari 2020

Oud kerkje

Nog heerst er het zwijgen
van een stil gebed
hangen er woorden van hoop
op een beter leven.

Hier klonken ooit gezangen
ter ere van Hem.
Hier werden mensen
in liefde verbonden en

was het laatste afscheid
met daarna de eeuwigheid.

© Portugal, februari 2020

Pleintje

Als ik een pleintje was

ergens in het Zuiden

dan plantte ik de bomen

midden in mijn hart

zette er wat bankjes bij

en liet de mensen komen.

 

Portugal, 4/2  2020

 

Januari

 

Het is het land van januari

dat kaal en verdronken

weinig houvast biedt.

Achter mistige ramen

dromen wij de lente

in niet te stuiten bloei.

 

© Hennie van Ee

Nooit voorbij


Soms lijkt het alsof haar eerder leven
nooit bestond
alsof zij daar toen niet was.

Iemand heeft dat leven uitgegomd
en die vrouw gewist.
Iemand?

Wat zou ze hem graag weer eens zien
als een zonnetje bijvoorbeeld
of anders als de maan bij nacht.

Soms is ze hem bijna kwijt
net als dat eerder leven.
Totdat de wind in bomen fluistert

dan weet ze weer hij is
nog niet voorbij
nooit is hij voorbij.

© Hennie van Ee, januari 2020

beeld: Caspar Friedrich

Haiku

 


ergens in een schouw

vonden zij geborgenheid

voor eeuwig samen

%d bloggers liken dit: