Categorie archief: poëzie

Dance me to the end of love (vervolg)

Elders loopt de zomer op zijn eind. De ergste hitte is voorbij, maar nog brandt de zon.
In de schaduw van de bomen staan de lange tafels gedekt. Het is feest.
Twee stoelen zijn met ballonnen versierd.
Dan klinkt de vurige viool en danst een ouder paar naar het einde van de liefde. 50 jaar getrouwd.
Het leven heeft hen veel gegeven: kinderen, kleinkinderen.
Het leven heeft hen niet gespaard: ziekte, verdriet en bij het ouder worden komt het dichterbij.
– Dance me to the end of love
– Dans me door de paniek tot ik veilig ben
– Wees mijn schuilplaats
Hij houdt haar behoedzaam vast.
– Til mij op als een tak van de olijfboom
– Dans me naar je schoonheid
De weemoed heeft geklonken en ook een oud verlangen.
De bomen zuchten in de avondwind.

© Hennie van Ee, januari 2018

Advertenties

Dance me to the end of love

Buiten is het lente. De stad bloeit. Aan het eind van deze zaterdagmiddag zitten de terrassen nog vol.
Er hangt iets in de lucht.
Ik ben binnen in een kerk die geen kerk meer is, maar een luxe trouwlocatie.
De ruimte is versierd met witte bloemen, flessen champagne staan in de koelers.
Zacht geroezemoes, het publiek is in afwachting.
“Wilt u gaan staan als het bruidspaar binnenkomt”.
En dan hoor ik voor het eerst de vurige viool.
– Dans me naar het einde van de liefde
– Dans me teder, dans me lang
– Dans me naar de bruiloft
Het paar komt de kerk binnen en loopt op de rode loper langzaam naar me toe.
– Raak me met je blote handen aan
– Dans me naar de ongeboren kinderen
Het vlamt.
De muziek stopt. Het bruidspaar gaat zitten.
De weemoed heeft geklonken en ook een oud verlangen.
De kerk zucht.

© Hennie van Ee, januari 2018

Alles nieuw

Alles nieuw, dat had zij bedacht. En dan ook echt alles: de binnenkant, de buitenkant, de onderkant en de bovenkant.
Dat zou wel even wennen zijn. Een nieuw hoofd bijvoorbeeld, maar ook nieuwe gedachten.
Dat hoofd zou ze kiezen uit één van de glamourbladen, makkelijk zat.
Maar die nieuwe gedachten? Die moesten fleurig zijn en af en toe een beetje stout.
Het waren tenslotte maar gedachten.
Wat moest ze er dan trouwens verder mee? Uitspreken misschien, maar dan wel heel voorzichtig.
Ze zou ze ook op kunnen schrijven. Maar wat als die gedachten dan sneller gingen dan haar pen?

Ultrakort verhaal
© Hennie van Ee, januari 2017

vandaag

vandaag hoeft niets te worden opgeschreven

afgeschreven bijgeschreven

vandaag blijven de woorden sluimeren

in een vlak gemoed

vandaag doezelen mijn zinnen

in een vage dageraad

geen behoefte om ze weg te schrijven

voor te schrijven her te schrijven

vandaag is het gewoon even vandaag

 

© hennie van ee, uit het archief

een einde

het was een lichte dag
de hemel helder waarin al bijna voorjaar lag
het moest nog winter worden

we gingen op weg
op weg naar een einde
onvoorstelbaar
onvoorspelbaar
een zomerhuisje niet ver van zee
zorg en verpleging

we spraken over vriendschap
het leven en jij
jij was er nu wel klaar mee

© hennie van ee, december 2017

bij een foto

dat het altijd zo blijven zou
dat heeft ze toen gedacht
dit kind die man en deze vrouw
het geluk dat voor zichzelf sprak
zo achteloos en zonder moeite
en dat het dan zo blijven zou
de lichtheid van een zomer
voor altijd
in de man het kind en de vrouw
hoe het toen toch anders liep
het nooit meer zo worden zou

© hennie van ee, december 2017

gebroken wit

een verkleurd moment
ligt in haar handen
zij kijkt zichzelf lachend aan
verborgen achter sluiers
ziet zij de twijfel staan

onder eeuwig blauwe luchten
ruikt zij voorjaar in het haar
twee mensen zwijgen eenzaam
met de armen om elkaar

zij proeft de zoete middag
voelt liefde kreuken in satijn
die vrouw in het gebroken wit
zou zij niet meer willen zijn

© hennie van ee

Donk’re tijden

 

Het leven is zoals het is

het alledaagse zo gewoon

maar soms toch heel bijzonder

het is maar net wat je wilt zien

hoe je kijkt naar een werelds wonder

Het leven is zoals het is

niet alle dagen feest

er zijn ook donk’re tijden

steek dan een extra kaarsje aan

en laat het licht je hart verblijden

© Hennie van Ee, november 2017

Als de avond valt

Achter gesloten gordijnen
ademt de straat zijn rustig ritme,
het leven is gedaan,
de kinderstemmen veilig opgeborgen
in een plastic speelgoedkist.

Het asfalt zuigt het licht
uit de lantaarnpalen,
zachte plekken op de stoep.
Buurman van de overkant
heeft zijn fiets in slaap gesust.

De maan speelt
langs de donkere gordijnen.

© Hennie van Ee

onderweg

de dag lag grijs onder mijn voeten
het blad hing zwaar
klaar voor de val
traag
het water een fluistering
de rimpeling
zoals het hoort
herfst

ik ging om te gaan
gedachten sprongen mijn pad
struiken droegen rozenbottels
drie klaprozen bloeiden
in het geniep
buiten hun tijd

© hennie van ee

%d bloggers liken dit: