zijn dromen

die nacht kruipt hij in eigen armen
geborgen bij zichzelf
laat hij de dromen komen

langzaam wordt het duister lichter
alles beter alles mooier
hij jaagt ze achterna
zijn dromen

tot het licht de duisternis scheurt
en hij langzaam wakker
alles is vergeten

© hennie van ee, mei 2017

On-zin

Zij heeft haar eerste zin
geproefd, hij lag op haar tong
heerlijk zoet te wezen, langzaam
heeft zij hem toen uitgesproken

Weerbarstige woorden bleven
echter steken, ze wilden nog
niet lopen, radeloos heeft ze
alles maar weer uitgespuugd

Nu wacht zij de nieuwe zinnen,
betere woorden willen nog
niet komen, voorlopig houdt zij
alle onzin binnen

©Hennie van Ee, april 2017

Pas- de- Deux

 

Zij is meer dan een beeld van brons

Zij is een vrouw

gegoten in vlees en bloed

danst zij – Pas de Deux

beeld: Lotta Blokker (2008)

tekst: Hennie van Ee, april 2017

De kunstles *

 

Het zijn de kinderstemmen die hoog, licht en

vrolijk door de open ramen klimmen.

Wij volgen de kunstles waarin de wereld

oud en de mensen al lang dood.

Gedachten zweven naar omhoog, klauteren

op de stemmen, gaan daar verder met hun

eigen leven.

Hennie van Ee, april 2017

* Schilderij van C.D. Friedrich, Easter Morning

Deze schilder kwam o.a. voorbij tijdens de les

Kunst

Zo lang een koe rood mag zijn

en bijvoorbeeld in een vaas kan

staan, zo lang is kunst onbeperkt.

Ik bedoel dit: een schilderij heeft

geen gele zonnebloemen nodig

en een vers kan zonder brede 

rivieren door traag laagland.

Ik schilder water dat zich

schuil houdt en rijm bloemen

die langzaam stromen.

Ik weet dat dat kan.

© Hennie van Ee, april 2017

 

 

kwijt (2)

met gesloten ogen wieg ik het kind
het kind dat ik niet ken
ik ben het kind
speel met mijn pop
roep haar naam
jij ligt in mijn schoot en huilt
jij bent mij kwijt
ik ben niet wat jij denkt dat ik ben
niet die vrouw in bloemenjurk
met gesloten ogen
en een pop op schoot
ik ben haar niet
de deuren blijven in het slot
de ramen altijd dicht
ik ben een ander dan jij denkt
jij bent mij eeuwig kwijt

© hennie van ee, maart 2017

kwijt (1)

ik ben mezelf niet meer
ik ken mezelf niet meer
jou ken ik ook niet
niet meer
ik ben niet wie jij denkt dat ik ben
mijn handen rusten in gebloemde schoot
zij willen daar niet bloeien
ik ben niet meer
ik ben mezelf kwijtgeraakt
heb jou en mij verloren
verloren aan het leven
de deuren blijven in het slot
de ramen altijd dicht
ik ben niet wat jij denkt
ik ben niet dood alleen maar kwijt

© hennie van ee, maart 2017

een eindje samen

zij weet dat hij haar ziet
tussen al die mensen
hij haar ziet

ze heeft zich speciaal gekleed
fleurig strak voor hem
zelfs haar haar zit goed

dan wacht hij haar op
zij kijkt verbaasd – jij –
samen lopen ze een eindje

ergens geeft dat eindje samen
lentelicht aan
deze doordeweekse dag

© hennie van ee, maart 2017

Nostalgia

Ze zijn allemaal verdwenen
die gezinnen uit de jaren vijftig
hele straten helemaal weg.

De vaders en moeders overleden
hun kinderen uitgewaaierd
zijn oma en opa nu of anders
ook dood.
De aardappels van zes uur
staan nog maar zelden op tafel
het touwtje uit de deur is kwijt
verloren met de zondagse kleren.

De straten spreken een andere taal
ze hebben een ander gezicht.
Verleden de tijden van minder en beter
met normen en waarden.
Wat blijft is verlangen naar dat
wat ooit was.

© Hennie van Ee, maart 2017

rust

zij heeft hem toegedekt met
haar warme lichaam hem bedekt
tot hij begon te gloeien
eindelijk kwam de slaap
hij had zijn rust gevonden

ik zie haar gaan gehuld
in een mantel van eenzaamheid
tussen de mensen is zij
zonder iemand

© hennie van ee, februari 2017

%d bloggers liken dit: