daglicht

de dag neemt zijn contouren aan
donkergrijs wordt langzaam lichter
de kast krijgt weer een eigen stem
van het vers krakende linnen

het licht brengt nieuwe kleuren
vanuit het oosten binnen
de groene stoel leeft bijna weer
een and’re dag mag nu beginnen

© hennie van ee, juli 2017

Advertenties

lijnenspel

waar men komt en gaat

iedere seconde telt

de eindbestemming

Station Arnhem

foto: Peter Mauve

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

diepgevroren tijd

niet alle zomers worden gevierd
niet alle vlinders gezien
niet alle vogels gehoord

men leeft achter gesloten luiken
de stralende dagen die ijzig blijven
zelfs de tijd lijkt diepgevroren

het zijn de zomers die verlaten
tot het leven je weer oppakt
en voorzichtig meeneemt naar verder

R.I.P. 20-6-2006

een laatste restje dag

 

langzaam trekt de wereld weg

laten wij de avond binnen

aan de randen rijdt nog wat

verkeer raast een verre trein

hoor de kikkers kwaken

in het glas een laatste restje dag

de wind is moe gaan liggen

boven ons de zwarte vegen

van een naderende nacht

de wereld eindelijk verdwenen

 

© hennie van ee, juni 2017

moeder

ik ben je gezicht vergeten

heb het ergens verloren

alleen jouw stem

zingt nog steeds in mijn hoofd

zoete liedjes voor de vaak

die maar niet wil komen

-slaap kindje slaap-

verder ben ik alles kwijt

© hennie van ee, mei 2017

 

zomerklaar

jij bent zo vrolijk zo licht
de zon schuilt in je ogen
jij blijft voor altijd kind

jij danst op blote voeten
met rozen in je haar
de hitte moet nog komen

maar jij bent zomerklaar
jouw armen zijn de zuidenwind
waarop je vogels wiegt

de warmte dat ben jij
blijf zoals je bent
stralend blij zonnekind

© hennie van ee, mei 2017

rouw

toen het dan zover was
het eindelijk gebeurde
toen was het bijna zomer
daarna ging hij weg
op vakantie met zijn vrienden

ik ging naar de stad
waar het al volop zomer was
ergens op de markt
al het bekende vreemd en alleen
en ongekend eenzaam

© hennie van ee, mei 2017

Grootse dingen

Vanachter glas ziet zij
hoe het kale land wacht
op grootse dingen
een zaaimachine bijvoorbeeld

Zij ziet hoe een vogel landt
en weer opstijgt
het zou een vliegtuig kunnen zijn
vanachter glas

De lucht die langzaam roze kleurt
in grove vegen
nu de avond valt
uit de verte stapt een mens

zijn dromen

die nacht kruipt hij in eigen armen
geborgen bij zichzelf
laat hij de dromen komen

langzaam wordt het duister lichter
alles beter alles mooier
hij jaagt ze achterna
zijn dromen

tot het licht de duisternis scheurt
en hij langzaam wakker
alles is vergeten

© hennie van ee, mei 2017

On-zin

Zij heeft haar eerste zin
geproefd, hij lag op haar tong
heerlijk zoet te wezen, langzaam
heeft zij hem toen uitgesproken

Weerbarstige woorden bleven
echter steken, ze wilden nog
niet lopen, radeloos heeft ze
alles maar weer uitgespuugd

Nu wacht zij de nieuwe zinnen,
betere woorden willen nog
niet komen, voorlopig houdt zij
alle onzin binnen

©Hennie van Ee, april 2017