vriendschap

wij spraken over vriendschap
over lang geleden
en hoe dat dan blijft

wij zaten aan tafel met thee
buiten lag het land
dat op voorjaar wachtte

dat ze je zien zoals je bent
je gewoon jezelf kunt zijn
en dat ze dan blijven

soms een leven lang
echte vrienden
die je begrijpen zonder woorden

buiten is het leven
als een tuin waarin de bloemen
vrienden zijn

© hennie van ee, maart 2018

Advertenties

winter achter glas

het was het licht dat anders was
warmer en langer en ik traag

verdwaalde vlokken dansen zag
twee ijspegels stram aan het raam

het land trok winterkleren aan
beroemde mensen gingen dood

en in die zwarte wolk kraaien
zag ik ook twee bekenden gaan

men schaatste in bonte kleuren
ik hield mezelf warm achter glas

dat was hoe mijn winter was

© hennie van ee, maart 2018

Een Selfie

Op een zonnige morgen
heb ik mezelf geschilderd
gaf ik kleur aan mijn gezicht

met roze streken verfde ik
mijn huid voorzichtig
streelde ik mijn wangen

mijn ogen waren blauwe stippen
waarin een zieltje dreef
mijn zeeën van verlangen

de rode lijnen lippen rond
een gapend gat eindelijk
heb ik mezelf gevangen

© hennie van ee, februari 2018

een stille wens

Hij kwam binnen zonder benen
alleen een rolstoel
die mij niet zag, mij niet vermoedde

Door hoge ramen viel het licht
in brokken kleur op koude stenen
Muziek die zweeg
men knielt niet zonder benen

Er lag een schrift waarin hij schreef
een stille liefste wens

© Hennie van Ee, archief

vrijdagmiddag

ik sta voor het raam en zie
die laatste zomeravond aan zee
hoe de zon langzaam zinkt
en wij
op rechte stoelen de vis eten

buiten klinkt een luid geschreeuw
de buurmeisjes op de trampoline
voor het eerst weer dit jaar
een vrijdagmiddag in februari
ik ben er niet vandaag

de lucht in lagen grijs waartegen
de bomen kaal in het gelid
uit het zicht verdwijnen
het einde zoek
traag komt buiten binnen

© Hennie van Ee, februari 2018

Vandaag ben ik een brug

Vandaag ben ik een brug

de brug die mensen draagt
ik breng ze op hun fietsen
in auto’s en in bussen
veilig naar de overkant

ik sta op brede benen
in het verdronken land
met onder mij het water
waarop een vrachtboot vaart

vandaag ben ik verbinding
de ene met de and’re kant
zo overbrug ik de rivier
die traag beneden gaat

© Hennie van Ee, februari 2018
foto: Peter Mauve

Het meisje van Elst

We gingen terug in de tijd

ondergronds

tot aan de Romeinen

waar in een kostbaar graf

haar botten lagen

bloot en broos

met eeuwenoud verdriet

het meisje van Elst

haar voeten ongezien

jong nog in jaren

een kind met een kind

in stille verwachting

© Hennie van Ee, gedichtendag 2018

Dance me to the end of love (vervolg)

Elders loopt de zomer op zijn eind. De ergste hitte is voorbij, maar nog brandt de zon.
In de schaduw van de bomen staan de lange tafels gedekt. Het is feest.
Twee stoelen zijn met ballonnen versierd.
Dan klinkt de vurige viool en danst een ouder paar naar het einde van de liefde. 50 jaar getrouwd.
Het leven heeft hen veel gegeven: kinderen, kleinkinderen.
Het leven heeft hen niet gespaard: ziekte, verdriet en bij het ouder worden komt het dichterbij.
– Dance me to the end of love
– Dans me door de paniek tot ik veilig ben
– Wees mijn schuilplaats
Hij houdt haar behoedzaam vast.
– Til mij op als een tak van de olijfboom
– Dans me naar je schoonheid
De weemoed heeft geklonken en ook een oud verlangen.
De bomen zuchten in de avondwind.

© Hennie van Ee, januari 2018

Dance me to the end of love

Buiten is het lente. De stad bloeit. Aan het eind van deze zaterdagmiddag zitten de terrassen nog vol.
Er hangt iets in de lucht.
Ik ben binnen in een kerk die geen kerk meer is, maar een luxe trouwlocatie.
De ruimte is versierd met witte bloemen, flessen champagne staan in de koelers.
Zacht geroezemoes, het publiek is in afwachting.
“Wilt u gaan staan als het bruidspaar binnenkomt”.
En dan hoor ik voor het eerst de vurige viool.
– Dans me naar het einde van de liefde
– Dans me teder, dans me lang
– Dans me naar de bruiloft
Het paar komt de kerk binnen en loopt op de rode loper langzaam naar me toe.
– Raak me met je blote handen aan
– Dans me naar de ongeboren kinderen
Het vlamt.
De muziek stopt. Het bruidspaar gaat zitten.
De weemoed heeft geklonken en ook een oud verlangen.
De kerk zucht.

© Hennie van Ee, januari 2018

Alles nieuw

Alles nieuw, dat had zij bedacht. En dan ook echt alles: de binnenkant, de buitenkant, de onderkant en de bovenkant.
Dat zou wel even wennen zijn. Een nieuw hoofd bijvoorbeeld, maar ook nieuwe gedachten.
Dat hoofd zou ze kiezen uit één van de glamourbladen, makkelijk zat.
Maar die nieuwe gedachten? Die moesten fleurig zijn en af en toe een beetje stout.
Het waren tenslotte maar gedachten.
Wat moest ze er dan trouwens verder mee? Uitspreken misschien, maar dan wel heel voorzichtig.
Ze zou ze ook op kunnen schrijven. Maar wat als die gedachten dan sneller gingen dan haar pen?

Ultrakort verhaal
© Hennie van Ee, januari 2017

%d bloggers liken dit: