Welk spreekwoord?

Iedere donderdagmorgen kwam hij naar me toe om mijn administratie te doen.
We dronken dan eerst een kopje koffie, twee zoetjes wolkje melk, waarna hij in mijn papieren dook.
Hij had kantoor aan huis bij ons in het dorp, maar omdat ik slecht ter been was, kwam hij naar mij.
Niet dat ik veel administratie had in die dagen, maar ik had me zo aan hem gewend en aan die donderdagochtenden.
Ik hield van zijn manier van spreken.Van zijn stem, zijn toon, zijn woorden.
Hij sprak over credit en debet en noemde cijfers.
Ik keek naar zijn mond, zijn handen en hoorde de zee.
Iedere donderdagmorgen weer zag ik de zon bloedrood ondergaan. Ik luisterde naar die zee van liefde terwijl hij langzaam sprak.

© Hennie van Ee, mei 2018

Advertenties

stille muziek

Zij was een vrouw

die je niet makkelijk vergeet

dat doet hij dan ook niet

Het huis ademt haar

overal hangen haar foto’s

zij is er niet meer

Haar kamer zo ontzettend leeg

wanden vol bladmuziek

zij zong

Ergens in de herfst

viel zij stil

wat hij nu mist

zo zonder haar

de stille muziek

staat altijd aan

 

© Hennie van Ee, mei 2018

 

Senryu

zonder zijwieltjes

met een mondvol babbeltjes

sjeest zij in de heg

© hennie van ee, mei 2018

Rondeel

zeg me dat het niet zo is
hou me vast, laat me niet gaan
weet dat ik je anders mis
zeg me dat het niet zo is
dat ik me nog steeds vergis
laat me hier niet eenzaam staan
zeg me dat het niet zo is
hou me vast, laat me niet gaan

© hennie van ee, mei 2018

Tanka

wilde ganzen

overal geweest

en overal ook vrienden

van ver tot dichtbij

vonden eindelijk hun stek

voelen zich nu vogelvrij

© Hennie van Ee, mei 2018

foto: internet

 

Haiku

De Betuwe bloeit

Oude boom met jonge blom

Binnenkort het fruit

 

Elst, 19 april 2018

De diagnose

Letters vloeien tot een woord.
Zwart op wit
lijkt het de naam van een bloem.
Wij proeven het blad
onwennig in de mond.

Lippen vormen zinnen
met randen van rouw
die zwaar blijven hangen
onomkeerbaar
in banen van licht.

“… Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is…”

Hoe wij hier kwamen
op een ochtend
langs heldere wegen.

Hoe we straks zullen gaan
dezelfde wegen
in een ander licht.

© Hennie van Ee, uit het archief

een waar verhaal

Vandaag schilder ik de woorden
het rood en geel binnen de lijnen
met een hand een arm
die naar elders reikt

Vandaag meng ik de zinnen
ben ik de zon de lach
het warme land dat speels
in bruine ogen schuilt

Vandaag gooi ik de spetters
het goed en kwaad voor allemaal
ben ik de blauwe boodschap
de brenger van een waar verhaal

© Hennie van Ee, archief

Verwondering

Langzaam sluit zij de luiken
die lichtblauwe luiken van dat huis
daar hoog op de rotsen
met uitzicht over zee

Dat was haar droom
daar de ochtenden te zien
en de avonden
iedere dag opnieuw
het kleuren van de hemel
het kleuren van het water
in stille verwondering

Nu zijn de luiken dicht
langzaam kruipt zij in zichzelf

© Hennie van Ee, april 2018
foto:internet

Feest

 

 

De abrikoos bloeit roze dit jaar,
hij spreekt van feest en lang geleden.
Hoe wij als kinderen verkleed
het voorjaar vierden in te dunne jurkjes
omdat het bijna Pasen was.

Die pijn is nu geleden, weg
gezakt tot op de bodem van het water
waarop witte koppen dansen en
vreemde vogels voorbij scheren,
laag door de lucht net als wij

tot aan het huis met wapperende ballonnen,
een warm welkom op de mat.
Wij komen van ver, dragen een verleden
feestelijk verpakt in cellofaan en
vieren het feest tot wij weer moeten gaan.

© Hennie van Ee, maart 2018

%d bloggers liken dit: