Site-archief

Verwondering

Langzaam sluit zij de luiken
die lichtblauwe luiken van dat huis
daar hoog op de rotsen
met uitzicht over zee

Dat was haar droom
daar de ochtenden te zien
en de avonden
iedere dag opnieuw
het kleuren van de hemel
het kleuren van het water
in stille verwondering

Nu zijn de luiken dicht
langzaam kruipt zij in zichzelf

© Hennie van Ee, april 2018
foto:internet

Advertenties

Als de avond valt

Achter gesloten gordijnen
ademt de straat zijn rustig ritme,
het leven is gedaan,
de kinderstemmen veilig opgeborgen
in een plastic speelgoedkist.

Het asfalt zuigt het licht
uit de lantaarnpalen,
zachte plekken op de stoep.
Buurman van de overkant
heeft zijn fiets in slaap gesust.

De maan speelt
langs de donkere gordijnen.

© Hennie van Ee

zomeravondwandeling

Een zon die nog niet scheiden wil,
laat me in mijn schaduw lopen.
Te lang de armen, de benen.

De huizen stromen over van muziek,
uit ramen, open deuren.
Zo licht en luchtig als een briesje
aan de Middellandse Zee.
Maar daar ben ik niet.

Kinderstemmen waaien van het speeltuig,
de avond kent geen tijd voor bed.

Een sprinter raast van A naar B,
mijn gedachten reizen mee.

©hvanee, juli 2013

%d bloggers liken dit: