Site-archief

rust

zij heeft hem toegedekt met
haar warme lichaam hem bedekt
tot hij begon te gloeien
eindelijk kwam de slaap
hij had zijn rust gevonden

ik zie haar gaan gehuld
in een mantel van eenzaamheid
tussen de mensen is zij
zonder iemand

© hennie van ee, februari 2017

voorbijgangers

ik zie ze gaan
over de open vlakte
de man en de vrouw
zij heeft de tederheid niet geleerd
hij kent alleen de harde woorden
mijlen uit elkaar zie ik ze
gaan met de hond
en met het kind
dat nog onwetend is
er is geen pad
alleen het zwijgen van een kale vlakte

© hennie van ee

eenzaam

Eenzaamheid

hoe eenzaam oud is
en alleen
daar praten we niet over
dat houden we binnenskamers
tussen zware meubelen en
de staande klok
hoe oud

er rust een zwijgen op de mensen
die dood of bijna
we hebben daar geen woorden voor
hoe alleen

zij staat bij het raam
ziet het kind dat niet meer is
en zwaait
hoe eenzaam

foto: internet
© hennie van ee, juni 2016

zeelandschap

zeelandschap

 

zij drijft op zee

hoewel gewoon thuis op de bank

drijft zij in een rubberboot

op een kalme zee

de avond valt

om haar heen drijven de mensen

die zij kent

soms zelfs liefheeft

haar dochter

een oude schoolvriend

de buren van de overkant

ze drijven weg van haar

de mensen die ze kent

zij wil ze roepen

hun namen verloren in het landschap

zij zit alleen op een grijze bank

schilderij: william turner

© hennie van ee, maart 2016

ijsbeeld

ijssculptuur-festival-zwolle-dsc06738_s_jpg

langzaam raak ik haar kwijt
de vrouw die eenzaam en koud
zichzelf verliest bevriest

gisteren nog aten wij taart
in een roze prieel
ergens aan het water

nu ken ik haar niet meer
zij is iedereen die ijzig
verdwijnt in een beeld

© hennie van ee, januari 2016

Van mensen die voorbijgaan (1)

 

 

Hij leeft zijn kleine wereld
elke dag hetzelfde rondje
altijd weer
de hond moet uit

Ik zie hem gaan door lege straten
de sleet zit in zijn benen
sleur in de schoenen
en weet het glaasje van vijf uur

Met daarna het vaste dutje
dat soms wat langer duurt
met alleen een hond nog
om hem weer te wekken

© Hennie van Ee, maart 2015

wolken

DSC02361 1 (1)

op tien hoog zijn de wolken

eindeloos

woont zij alleen

tot vier uur

dan vullen stemmen het versleten pluche

valt muziek over de eiken tafel

is de eenzaamheid niet stil

niet alleen de klok die tikt

tot tien uur

dan gaat de televisie uit 

zijn de wolken donker

©mei, 2014

corrienijenmanting.weebly.com

uitgestorven

hij leeft met schaarse woorden
die zijn vrienden niet meer zijn

ze komen nog maar zelden
en blijven dan maar kort

ramen willen niet meer open
buitenlucht hoort buiten

er valt niet veel te zien
alleen een kale vlakte

uitgestorven leeft hij
de zomer die langzaam gaat

© hvanee, augustus 2013

vrouwenleven (1)

vrouwenportret

vrouwenportret, modigliani

 

Haar wereld is te glad voor het 

stroeve woord.

Ingeklemd tussen familie,

vrienden en wat liefde is

er geen ruimte voor de

eenzaamheid.

Geen tijd meer voor de

pijn, alleen het versgezette

kopje thee met koek en

drink vandaag gezellig mee.

 

Wat schuurt, wat klemt ligt

buiten.  Een stapel groot

verdriet, het is niet meer van haar.

De woorden hebben dienst

gedaan. Wat rijmde ooit op

heengegaan?

 

©hvanee, april 2013

 

 

 

santé

 

de deur staat open

op een kier maar toch

open

ik voel een zucht

iemand ploft op de bank

ik wacht

het kan niemand zijn

of iedereen

ik schenk de wijn

langzaam vullen mijn woorden

grote bellen

ik blaas

er staan ook nootjes

het wordt niet gehoord

santé

 

 

november, 2012

%d bloggers liken dit: