Site-archief

Feest

 

 

De abrikoos bloeit roze dit jaar,
hij spreekt van feest en lang geleden.
Hoe wij als kinderen verkleed
het voorjaar vierden in te dunne jurkjes
omdat het bijna Pasen was.

Die pijn is nu geleden, weg
gezakt tot op de bodem van het water
waarop witte koppen dansen en
vreemde vogels voorbij scheren,
laag door de lucht net als wij

tot aan het huis met wapperende ballonnen,
een warm welkom op de mat.
Wij komen van ver, dragen een verleden
feestelijk verpakt in cellofaan en
vieren het feest tot wij weer moeten gaan.

© Hennie van Ee, maart 2018

Advertenties

De tijd verdwijnt

Jarenlang was ze ermee bezig geweest
met het ouder worden
tot ze eindelijk oud was
versleten knieën, slecht zicht
een rollator
toen pas trad het meisje weer naar buiten
ze sprak over haar vriendinnetjes
een ver feestje
en dat je daar dan slapen moest
zij danste achteruit
haar leven weer in
lachte blij een giechel

© Hennie van Ee, oktober 2017

De verte

Wij kijken in de verte met
voor naar wat nog komen moet
en achter naar wat is geweest

In de vroege ochtendmist
zie ik dat meisje weer
in een roze ijssalon

Het leven is een feest
die ene dag met strik
en hoge luchtballon

Wij kijken in de verte
ik zie mezelf gaan achter
de rollator en mompel zacht

het leven is gedaan…

© Hennie van Ee, oktober 2016

waar alles voorjaar is

raam

Nog in bed hoort zij ze gaan
de kinderen naar school
zij weet de bonte stoet met haast
als merels kwetterend
in de verse morgen

Zij ziet ze komen op de thee
de kinderen uit school
zij zit en wacht weer bij het raam
waar alles voorjaar is
en schudt haar hoofd verloren

foto: Christien Damman
© Hennie van Ee, april 2015

kniehoog

DSC09994

weet je nog hoe wij
kniehoog in het water
de visvangst samen deelden

hoe klein de wereld toen en
wat je allemaal nog worden kon
straaljagerpiloot of schoorsteenveger

trouwen met tilly of
anders gewoon weet je nog
hoe groot de vissen toen en wij

corrienijenmanting.weebly.com
©hvanee, mei 2014

Huizen

b51404a0-b956-012f-918f-005056960006

Mijn jeugd was van de lege veldjes
die nu zijn volgestouwd en dat
wat toen nog nieuwbouw heette
is inmiddels oud

weer fiets ik door de lommerrijke lanen

Mijn jeugd een dorp vol kerken
de zondag was van God
en dominee riep dreigend
wat allemaal niet mocht

langs rietgedekte villa’s de weg naar school

De geboden zijn verdwenen
men leeft er minder uitgestreken
één ding is nooit van mij geweken
mijn jeugd een veilig huis

©hvanee, 2013
foto internet

de onschuld voorbij

ruud-van-empel-dawn3

 

fotowerk: ruud van empel

hoe men haar verliest

bij het ouder worden

verliest

en niet alleen dan

het kan eerder

tussen de klaprozen

het kind

voorbij

de onschuld

©hvanee, december 2012

de tijd vergeten

moeizaam gaat ze
door de tuinen van haar jeugd
veel is al verloren
een bloem
het blad
de rode kersen kindervreugd

ze ruikt het voorjaar
in haar haar
proeft de zoete zomer
een stil moment
het vliegt voorbij
haar hele leven

ze mompelt wat
blijft even staan
zichzelf en de tijd vergeten
een poosje nog
dan moet ze gaan
de winter komt eraan

© hvanee
uit: ontkomen aan de tijd

foto:internet

dansen met de libellen

de stilte is in haar gegroeid

in dagen van jeugd
lagen haar woorden sprakeloos
in het hoge gras
nooit veilig toegedekt

met woorden als vleugels
vliegt zij nu
danst met de libellen

ver van huis
droomt zij zichzelf

foto internet

zomer 2008