Site-archief

diepgevroren tijd

niet alle zomers worden gevierd
niet alle vlinders gezien
niet alle vogels gehoord

men leeft achter gesloten luiken
de stralende dagen die ijzig blijven
zelfs de tijd lijkt diepgevroren

het zijn de zomers die verlaten
tot het leven je weer oppakt
en voorzichtig meeneemt naar verder

R.I.P. 20-6-2006

Advertenties

rouw

toen het dan zover was
het eindelijk gebeurde
toen was het bijna zomer
daarna ging hij weg
op vakantie met zijn vrienden

ik ging naar de stad
waar het al volop zomer was
ergens op de markt
al het bekende vreemd en alleen
en ongekend eenzaam

© hennie van ee, mei 2017

rust

zij heeft hem toegedekt met
haar warme lichaam hem bedekt
tot hij begon te gloeien
eindelijk kwam de slaap
hij had zijn rust gevonden

ik zie haar gaan gehuld
in een mantel van eenzaamheid
tussen de mensen is zij
zonder iemand

© hennie van ee, februari 2017

nummer 1000

ik schreef mijn huis met strakke ogen
gesloten achter de gordijnen
het tuinpad lag nog onbewogen
achter wolken wou de zon niet schijnen

de lage lucht boog rozenbogen
ik schreef mijn huis op zwarte lijnen
ergens werd het lot gewogen
de laatste zwaluw ging verdwijnen

ik schrijf de deur wagenwijd open
hoor de trap weer stiekem kraken
en ruik het versgebakken brood

ik schrijf het veilig binnenlopen
zie de bloemen op het laken
en kleur het raam dat uitzicht bood

© hennie van ee
zwolle – arnhem – elst
december 2006 – januari 2017

nr. 1000
uit het archief (aangepast)

Nagelaten dagen

Brokstukken geleden leven
vormen beelden in haar hoofd,
smelten samen tot een nieuwer leven.

In een lichter wordend huis
roept zij het verloren kind dat
er altijd was, nu langzaam verdwijnt.

Ze hoort het leven dat hij maakt
bij haar ontwaken uit een lang verdriet
en dekt hem toe met haar beslapen laken.

© Hennie van Ee

herboren

uit mezelf herboren

toen het huis stil werd
en leeg
met alles er nog in
maar hij niet meer
is zij weggegaan
als een vluchteling
ontheemd en blind en doof
niemand die haar wou
ze had zichzelf verloren
dat heeft geduurd
geduurd

op een dag vond zij zichzelf
terug in het woord herboren

Inscriptie op de foto:
“uit mijzelf ben ik herboren”
te zien in het Tropenmuseum, Amsterdam

© hennie van ee, oktober 2015

breekbaar

Drie-eenheid

 

een tere lentebloesem

meegenomen door de wind

vertelt het ons

een regendruppel met sporen

op het raam

vertelt ons

hoe kwetsbaar wij zijn

breekbaar

als een glazen kunstobject

in waterig blauw

een zee

waarin de zon verdwijnt

vertelt ons

hoe fragiel wat achterblijft

foto: Peter Mauve

© Hennie van Ee, 24 april 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De eerste sneeuw

sneeuw

Ze wacht de eerste sneeuw,
de sneeuw die ze als kind
opving met haar tong.
Het smaakt naar niks,
schreeuwde ze dan in een tuin
die langzaam stiller werd.

Nu staat ze bij het raam,
kijkt in de stilste tuin.
Zelden nog denkt ze aan het kind,
het kind dat ooit verdween
en alles wit achterliet.

foto: corrienijenmanting.weebly.com
© hvanee, januari 2015

het grijze pad

olijfboom

 

 

 

 

 

 

 

 

 

we liepen het pad langs de grijze olijven

in de hitte van het middaguur

scheurden krekels de stilte

lag een hond gevangen in het spel van zon en schaduw

op het plein de bank waarop wij zaten

 

weer loop ik het grijze pad

de hitte drukt me zwaar

het plein de bank

ik zit en wacht

een vrouw in zwart

mijn roerloos zwijgen

 

©hvanee, uit het archief

zondagmiddag

DSC00944

het uur ligt doelloos
in de dag
minuten vloeien
verdwijnen tussen gisteren
en morgen
even
zie ik wie je was
ben je hier
zondagmiddag
kwart voor vier

in het blauw van de lucht
trekt een vliegtuig
een witte lijn
regelrecht de hemel in

uit: Mijn Geschiedenis, uitgeverij Kontrast, 2005
foto: corrienijenmanting.weebly.com