Site-archief

niet verliezen

ik wil je niet verliezen
niet kwijt aan de goden
die alleen het beste willen
ook niet aan de vrouwen
die het altijd beter weten
ik wil je nooit meer kwijt
niet verliezen
en toch laat ik je los
zodat je kunt gaan
of eventueel toch blijven

© hennie van ee, uit het archief

Advertenties

Nagelaten dagen

Brokstukken geleden leven
vormen beelden in haar hoofd,
smelten samen tot een nieuwer leven.

In een lichter wordend huis
roept zij het verloren kind dat
er altijd was, nu langzaam verdwijnt.

Ze hoort het leven dat hij maakt
bij haar ontwaken uit een lang verdriet
en dekt hem toe met haar beslapen laken.

© Hennie van Ee

nooit meer vandaag

vroeger vierden wij vandaag
het einde van een zomer
met weergoden die woest of
kaarsen in de tuin voor ’t laatst

tot op een dag de zomer niet
meer werd gezien wat weg was
hitte koud tot op het bot
ogen dichtgevroren

nu de warmte weer prille
zomers vult en jou en mij
in het lange licht vieren
wij nooit meer vandaag

26 augustus 2012
ter herinnering

Gebeurd gedicht

Het bos is voor de bomen en

de vogels. Hoog en hoger klinkt

hun ruisend lied.

En ergens een plek met zon

waar wij kwetsbaar zitten

naast een boom

die geen boom meer is

al eens beklommen is.

Treden naar de hemel.

Het was de dag dat de bomen

schreiden.

 

Het verdriet ligt onderhuids

kruipt omhoog achter de ogen.

Woorden worden met verstand

gezegd:  geen kind meer

om aan na te laten.

zomer 2012

%d bloggers liken dit: