Site-archief

love

 

op groot wit doek zien wij

hoe zijn vingers

zijn hand de hare zoekt

zij eindelijk samen zijn

de muziek zwelt aan

wij kijken toe

hoe haar lippen

haar mond de zijne vindt

en zij roerloos

in de branding staan

langzaam zakt de zon

I love you

tot het beeld verdwijnt

 

© hennie van ee, januari 2017

nr. 999

Advertenties

Een vraagje

zee

Wat als jij zo zou kunnen zijn,

zo weids en ver, zo diep ook?

Was jij er dan voor en van 

de vissen met een bootje

op je kop?

Die palen, zou jij hen de ruimte geven,

zachtjes rollend naar het strand

of zou jij wild briesend

mensenlevens eisen?

Jij bent niet zo, maar toch…

© Hennie van Ee, augustus 2016

lief meisje aan zee

sofie aan zee

om je heen de wind
het zand en de zee
jij bent het middelpunt
de wereld is van jou

jouw fiets
jouw papa en jouw mama
alles en allemaal van jou

en jij stoere meid
jij bent van iedereen
van de wind, de fiets en de zee
van mama en papa
zij namen je mee

lief, klein meisje aan zee

© oma, juni 2016

zeelandschap

zeelandschap

 

zij drijft op zee

hoewel gewoon thuis op de bank

drijft zij in een rubberboot

op een kalme zee

de avond valt

om haar heen drijven de mensen

die zij kent

soms zelfs liefheeft

haar dochter

een oude schoolvriend

de buren van de overkant

ze drijven weg van haar

de mensen die ze kent

zij wil ze roepen

hun namen verloren in het landschap

zij zit alleen op een grijze bank

schilderij: william turner

© hennie van ee, maart 2016

De vrouw en de zee

tair01

Kwasten en penselen vertellen
het verhaal van een vrouw,
jong en beeldschoon,
die zich vastleggen liet.
Ze kleurden haar sfeer,
gaven haar een uitzicht
op zee.

Ergens ligt de bril
waardoor hij haar ziet,
gevoelig en technisch volmaakt.
Ze slaapt.
Hij ziet zich naast haar.

kunst: Tair Zairov
© Hennie van Ee, oktober 2015

de laatste badgast

strand

hier liggen zijn voetstappen
voor het wissen
vastgezogen in het zand
hij raapt ze niet meer op
langzaam lopen ze vol

afdrukken van zijn gesjouw
moeizaam
tegen de wereld in
het geluk -altijd bijna geen
of anders helemaal nooit-

wat zo gelopen is
hij laat het de zee

© hennie van ee

breekbaar

Drie-eenheid

 

een tere lentebloesem

meegenomen door de wind

vertelt het ons

een regendruppel met sporen

op het raam

vertelt ons

hoe kwetsbaar wij zijn

breekbaar

als een glazen kunstobject

in waterig blauw

een zee

waarin de zon verdwijnt

vertelt ons

hoe fragiel wat achterblijft

foto: Peter Mauve

© Hennie van Ee, 24 april 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

blauwer

Middellandse Zee

Middellandse zee

 

waar het blauw blauwer is
meer azuur en hemels
loopt zij
met het hoofd vol mensen
langs een zee herinneringen

zij bergt de schelpen
één voor één
alleen de gave neemt zij mee

het leven maakt de mensen
heeft ze zo bedacht en
de zee zorgt weer voor leven

©hvanee, maart 2014
nr 770

Bloemenzee

2Bloemenzee_new

Bloemenzee,  Van Lieshout

 

Heb ik dat verteld

dat je vanaf het dak

de zee kunt zien,

omdat hij dat wil,

de zee zien.

Hij is dan de kapitein

en het dak de boot.

Door donkerrode bloemen

vaart hij

voor de stille wind

naar een hemel

waaruit de zon verdwijnt,

zo aan kleuren wint.

Tot aan de vlammenzee.

Dat is de hel,

zegt hij,

met doden onbegraven.

Heb ik dat verteld?

©hvanee, juni 2013

hemel of hel

zonsondergang, turner

Zonsondergang, William Turner

 

Ze boekten een kamer met

uitzicht op zee.

Dat had overal kunnen zijn:

de Noordzee of de Zwarte

Grote Stille Zuidzee.

 

Iedere avond wachtten zij

het bleke blauwe water

met een hemel  – of was het

toch de hel – in vuur en vlam.

Het schreeuwde moord en

brand. Een brand die niet

te blussen viel, niet door

dat stille witte water.

 

©hvanee, juni 2013

 

 

%d bloggers liken dit: