Poppys

Velden vol in Vlaanderen
waar ooit een oorlog woedde
soldaten sneuvelden
als kwetsbare bloemen
hun bloed de aarde kleurde
rood
velden vol

Stel je voor

stel je voor
zij gaat 
tas gepakt
een laatste woord
weg is zij

jij bewaart haar
voeten in het gras
lach in de bomen
en wat zij zei
blijft bij de wind

stel je voor
zij komt terug
jij hoort de wind
door de bomen
in het gras

© hennie van ee, augustus 2022

een portret

zij heeft mij getekend
in enkele lijnen stond ik
op papier
daarna heeft zij mij ingekleurd
rode jas en blauwe broek
de haren geel
toen was ik klaar en
werd ik het leven

de bloem op elke grasspriet
een vogel tussen blauwe strepen
de zon omringd door hartjes


© Hennie van Ee, juli 2022

krachtig kwetsbaar





het vuur is gedoofd
de woorden zijn in haar
naar binnen gekeerd
houden zich daar schuil
hebben zich vastgezet
de sprankel is verdwenen
het vonkt niet meer

zij ligt op de bank
haar handen in rust
zo krachtig, zo kwetsbaar

© Hennie van Ee, juli 2022

achter mij

ik heb het achter mij gelaten
die vijver met bloeiende lelies
roze en wit
mijn kleuren van rouw
losgelaten
dat bankje omringd door eeuwig groen
ik zit er niet meer
het geluid van een verre stad
die zeurende pijn
achter mij


© Hennie van Ee, juni 2022

Lucht

het is een afscheid dat ik hoor
het weggaan en het willen blijven
klanken die langzaam verdwijnen
in de hoge ijle lucht

geen slaande deuren
geen hels kabaal
maar zacht en vredig
de vogel in vlucht

die wegglijdt in het vroege licht
ik houd je vast en moet
je laten gaan tot straks
een hoge toon de laatste zucht


© Hennie van Ee, juni 2022




Zicht

voor  het mooie uitzicht

hoef ik de berg niet meer op

het uitzicht zit in mij

en telkens wanneer ik wil

zie ik dat dorp diep

verscholen in de vallei

of de glinsterende verte

van een kalme zee

al die uitzichten draag ik

stilletjes met me mee

© Hennie van Ee, juni 2022

November

Ze zijn moeilijk naar boven te halen

en dan voor je ogen te zetten

de momenten van tevredenheid

of beter gezegd de momenten

van meer dan tevreden

moeilijk.

De zon op je gezicht

op zomaar een vrije dag

de wind in je rug

na weer een goed gesprek.

Moeilijk

op deze windstille dagen

met de bomen kaal en

de verten mistig.

En altijd keert het weer

schreef de dichter

november

moeilijk.

© Hennie van Ee, november 2021

Zeevrouw

Ik heb je gezien, jouw portret

gezien, een verweerd gelaat

in rubber pak. Ik zie jouw

kracht en jouw moed, de

gehardheid van je bestaan.

Hoe je naar de bodem duikt

op zoek naar oesters en meer.

Dat is je dagelijkse brood.

Zonder zuurstoffles neem jij

wat je adem je toestaat.

De oogst maakt je trots en vrij,

geeft je geld voor man en

kinderen. Jij bent hun leven,

godin van de zee, zeevrouw,

langzaam sterf je uit.

Waar? Het Zuid-Koreaanse eiland Jeju.

Dit eiland is altijd afhankelijk geweest van de zeediervangst.

© Hennie van Ee, oktober 2021

Wit papier

Op wit papier heeft zij

een plein getekend

zij heeft er bomen neergezet

groot en groen en wuivend

met daaronder bankjes

schaduwrijk en stil

en ergens ver slaan klokken

slechts de hele uren.

Haar tekenpen op het papier

het is de vroege morgen

van weer een zomerdag

de mensen heeft zij

tot het laatst bewaard

mooi en lelijk staan zij nu

in groepjes op het plein

als woorden op een wit papier.

© Hennie van Ee, september 2021

%d bloggers liken dit: