een stille wens

Hij kwam binnen zonder benen
alleen een rolstoel
die mij niet zag, mij niet vermoedde

Door hoge ramen viel het licht
in brokken kleur op koude stenen
Muziek die zweeg
men knielt niet zonder benen

Er lag een schrift waarin hij schreef
een stille liefste wens

© Hennie van Ee, archief

Advertenties

vrijdagmiddag

ik sta voor het raam en zie
die laatste zomeravond aan zee
hoe de zon langzaam zinkt
en wij
op rechte stoelen de vis eten

buiten klinkt een luid geschreeuw
de buurmeisjes op de trampoline
voor het eerst weer dit jaar
een vrijdagmiddag in februari
ik ben er niet vandaag

de lucht in lagen grijs waartegen
de bomen kaal in het gelid
uit het zicht verdwijnen
het einde zoek
traag komt buiten binnen

© Hennie van Ee, februari 2018

Vandaag ben ik een brug

Vandaag ben ik een brug

de brug die mensen draagt
ik breng ze op hun fietsen
in auto’s en in bussen
veilig naar de overkant

ik sta op brede benen
in het verdronken land
met onder mij het water
waarop een vrachtboot vaart

vandaag ben ik verbinding
de ene met de and’re kant
zo overbrug ik de rivier
die traag beneden gaat

© Hennie van Ee, februari 2018
foto: Peter Mauve

Het meisje van Elst

We gingen terug in de tijd

ondergronds

tot aan de Romeinen

waar in een kostbaar graf

haar botten lagen

bloot en broos

met eeuwenoud verdriet

het meisje van Elst

haar voeten ongezien

jong nog in jaren

een kind met een kind

in stille verwachting

© Hennie van Ee, gedichtendag 2018

Dance me to the end of love (vervolg)

Elders loopt de zomer op zijn eind. De ergste hitte is voorbij, maar nog brandt de zon.
In de schaduw van de bomen staan de lange tafels gedekt. Het is feest.
Twee stoelen zijn met ballonnen versierd.
Dan klinkt de vurige viool en danst een ouder paar naar het einde van de liefde. 50 jaar getrouwd.
Het leven heeft hen veel gegeven: kinderen, kleinkinderen.
Het leven heeft hen niet gespaard: ziekte, verdriet en bij het ouder worden komt het dichterbij.
– Dance me to the end of love
– Dans me door de paniek tot ik veilig ben
– Wees mijn schuilplaats
Hij houdt haar behoedzaam vast.
– Til mij op als een tak van de olijfboom
– Dans me naar je schoonheid
De weemoed heeft geklonken en ook een oud verlangen.
De bomen zuchten in de avondwind.

© Hennie van Ee, januari 2018

Dance me to the end of love

Buiten is het lente. De stad bloeit. Aan het eind van deze zaterdagmiddag zitten de terrassen nog vol.
Er hangt iets in de lucht.
Ik ben binnen in een kerk die geen kerk meer is, maar een luxe trouwlocatie.
De ruimte is versierd met witte bloemen, flessen champagne staan in de koelers.
Zacht geroezemoes, het publiek is in afwachting.
“Wilt u gaan staan als het bruidspaar binnenkomt”.
En dan hoor ik voor het eerst de vurige viool.
– Dans me naar het einde van de liefde
– Dans me teder, dans me lang
– Dans me naar de bruiloft
Het paar komt de kerk binnen en loopt op de rode loper langzaam naar me toe.
– Raak me met je blote handen aan
– Dans me naar de ongeboren kinderen
Het vlamt.
De muziek stopt. Het bruidspaar gaat zitten.
De weemoed heeft geklonken en ook een oud verlangen.
De kerk zucht.

© Hennie van Ee, januari 2018

Alles nieuw

Alles nieuw, dat had zij bedacht. En dan ook echt alles: de binnenkant, de buitenkant, de onderkant en de bovenkant.
Dat zou wel even wennen zijn. Een nieuw hoofd bijvoorbeeld, maar ook nieuwe gedachten.
Dat hoofd zou ze kiezen uit één van de glamourbladen, makkelijk zat.
Maar die nieuwe gedachten? Die moesten fleurig zijn en af en toe een beetje stout.
Het waren tenslotte maar gedachten.
Wat moest ze er dan trouwens verder mee? Uitspreken misschien, maar dan wel heel voorzichtig.
Ze zou ze ook op kunnen schrijven. Maar wat als die gedachten dan sneller gingen dan haar pen?

Ultrakort verhaal
© Hennie van Ee, januari 2017

vandaag

vandaag hoeft niets te worden opgeschreven

afgeschreven bijgeschreven

vandaag blijven de woorden sluimeren

in een vlak gemoed

vandaag doezelen mijn zinnen

in een vage dageraad

geen behoefte om ze weg te schrijven

voor te schrijven her te schrijven

vandaag is het gewoon even vandaag

 

© hennie van ee, uit het archief

een einde

het was een lichte dag
de hemel helder waarin al bijna voorjaar lag
het moest nog winter worden

we gingen op weg
op weg naar een einde
onvoorstelbaar
onvoorspelbaar
een zomerhuisje niet ver van zee
zorg en verpleging

we spraken over vriendschap
het leven en jij
jij was er nu wel klaar mee

© hennie van ee, december 2017

bij een foto

dat het altijd zo blijven zou
dat heeft ze toen gedacht
dit kind die man en deze vrouw
het geluk dat voor zichzelf sprak
zo achteloos en zonder moeite
en dat het dan zo blijven zou
de lichtheid van een zomer
voor altijd
in de man het kind en de vrouw
hoe het toen toch anders liep
het nooit meer zo worden zou

© hennie van ee, december 2017

%d bloggers liken dit: