inzicht

wat als je huid openbarst

zo het binnenste bloot legt

je ziel bijvoorbeeld

of anders de kern

wat als je dan ziet

wat altijd verscholen bleef

je eindelijk zicht krijgt

in en op

wie je bent

wie je was

en waarom

 

© hennie van ee, augustus 2017

het plein

jongensstemmen rusten 

in de bomen rond het plein

net nog renden zij

een bal achterna

langzaam gaat de dag

een moeder wandelt

met haar kind voorbij

het late licht speelt

rond de bank waarop

een man zijn krantje leest

op ieder plein

in elke stad

als de zomeravond valt

en de fontein haar 

laatste druppels danst

© hennie van ee, augustus 2017

sentimental journey

 

 
terwijl ik hier zo sta
– een half mensenleven later –
denk ik aan wie ik was
en meer nog
aan wat komen zou

de regen valt gestaag
op het gele flatgebouw
het land lag eenzaam
en ver weg
ver van wat ik liever wou

Hessisch Oldendorf, juli 2017

hemelbrand

zij brandt haar afscheid aan de hemel

toch gaat zij nooit voorbij

haar reis is zonder einde

morgen is zij er weer bij

toont haar schoonheid dan in stralen

zet het leven weer in vlam

schroeit de aarde droge lippen

brengt het zinderen nabij

uit het archief 2010

foto: peter mauve

Juupie

Wat als je zomaar ineens
los kunt staan, op eigen benen,
geen tafeltje om je aan vast te klampen,
je doet het helemaal alleen,
zomaar ineens de wereld onder je voeten.
Het publiek klapt en juicht,
jij krijgt een krans en een beker,
je schatert zomaar ineens,
dan ga je nog een keer omhoog en nog eens.
Hoe gelukkig je dan bent,
net één jaar oud en al bijna op weg.

© hennie van ee, juli 2017

daglicht

de dag neemt zijn contouren aan
donkergrijs wordt langzaam lichter
de kast krijgt weer een eigen stem
van het vers krakende linnen

het licht brengt nieuwe kleuren
vanuit het oosten binnen
de groene stoel leeft bijna weer
een and’re dag mag nu beginnen

© hennie van ee, juli 2017

lijnenspel

waar men komt en gaat

iedere seconde telt

de eindbestemming

Station Arnhem

foto: Peter Mauve

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

diepgevroren tijd

niet alle zomers worden gevierd
niet alle vlinders gezien
niet alle vogels gehoord

men leeft achter gesloten luiken
de stralende dagen die ijzig blijven
zelfs de tijd lijkt diepgevroren

het zijn de zomers die verlaten
tot het leven je weer oppakt
en voorzichtig meeneemt naar verder

R.I.P. 20-6-2006

een laatste restje dag

 

langzaam trekt de wereld weg

laten wij de avond binnen

aan de randen rijdt nog wat

verkeer raast een verre trein

hoor de kikkers kwaken

in het glas een laatste restje dag

de wind is moe gaan liggen

boven ons de zwarte vegen

van een naderende nacht

de wereld eindelijk verdwenen

 

© hennie van ee, juni 2017

moeder

ik ben je gezicht vergeten

heb het ergens verloren

alleen jouw stem

zingt nog steeds in mijn hoofd

zoete liedjes voor de vaak

die maar niet wil komen

-slaap kindje slaap-

verder ben ik alles kwijt

© hennie van ee, mei 2017