Het feest en de stilte

zij hebben gedanst op zwijgende muziek

in hun hoofd hebben zij nog eenmaal

gedanst om vrolijkheid te voelen

de volgende dag is de stad versierd

gaan de vlaggen uit en in mijn hoofd

zijn zij de stilte en het feest

© Hennie van Ee, 4/5 mei 2021

Verder

Hoe gifgroene cijfers de tijd wegtikken
6:31
zo ruimte maken voor het pad
een weg om te gaan.
Aan het einde schemert
de ochtend door de gordijnen.
In stilte gloort de dag
in het vage licht nemen de dingen
hun vormen weer aan.
Buiten komt binnen
de merel en het eerste verkeer.
Zijn stoel en de kast stromen vol leven
en hij, ook hij
ziet eindelijk de nieuwe morgen
7:12
tijd om verder te gaan.

© Hennie van Ee

Het pad

Enkel langs het pad van de nacht

kan men de ochtendschemering bereiken *

Hoe in het donker van de nacht
gifgroene cijfers hun licht verspreiden
3:48
cijfers die verspringen.
In zijn hoofd tikt de tijd
langzaam terug de duisternis in.
Zijn benen verkrampen
toch moet hij gaan
maar nergens een pad
zelfs niet in de bergen
waar hij ooit langs diepe afgronden ging
en waar zij toen struikelde.
Dit is de nacht
3:53
zwaar en zwart ligt hij.


* Khalil Gibran (1883 - 1931)
© Hennie van Ee, april 2021, wordt vervolgd

Ochtendgloren

Als de eerste dag

gloort de morgen

in nieuwe kleuren

nieuwe spiegeling.

Laat het leven verder gaan

daar waar het gebleven is.

Of wordt het anders

een glanzend zacht begin

van nieuwer leven?

Of nog weer anders?

In stilte 

gloort de nieuwe dag.

Uit: Omzien, 2014

rondje voorjaar

een rondje voorjaar gedaan
naar de narcissen gezwaaid
zij kleurden mijn pad geel

bij het water gestaan
dat gejaagd door de wind
de zon liet schitteren

ik hoorde de kinderen
als lenteboden in de tuin
kakelen op de trampoline

ik liep en zag de lente
hangen in de lucht

© hennie van ee, april 2021

Hun zee

Zij drijft op zee

hoewel gewoon thuis op de bank

drijft zij in een rubberboot

op een kalme zee.

De avond valt

om haar heen drijven de mensen

van wie zij houdt.

Haar kind

zijn kinderen en nog een paar.

Zij drijven met haar mee

de mensen die zij liefheeft.

Zij roept hun namen

is hun zee

daar op die grijze bank.

Uit: Ongerijmd

Kwetsbaar bestaan*

In al die maanden achter glas,
maanden van een kwetsbaar bestaan,
zijn de woorden haar ontgaan,
die liggen zwijgend in het gras.

Al die tijd dat zij onzichtbaar was,
op afstand nauwelijks te verstaan,
is het leven langs haar heengegaan,
al die stille maanden achter glas.

Tot eindelijk de dag aanbreekt
en het nieuwe ochtendgloren
langzaam weer het licht ontsteekt.

Een ander tijdperk wordt geboren,
de glazen wand die luidkeels breekt,
woorden van hoop die de stilte verstoren.

* genomineerd, Elly Blom poëziewedstrijd 2021
© Hennie van Ee

De straat

Jij had overal kunnen zijn

maar dat ben je niet

jij bent hier.

Hij fietst jou elke dag

soms regent het

maar vaker schijnt de zon

dan groet hij de huizen

en wuift naar de bomen.

Jij hoort bij hem

jij bent zijn fluiten en zijn zweten

zijn komen en zijn gaan.

© Hennie van Ee, maart 2021

Theetuin

Ooit waren we daar waar

bomen tot in de hemel groeiden.

Onder die bomen zaten wij

en dronken thee,

de vogels floten ons na.

Nu weet ik niet meer hoe

ik zitten moet en

waar ik fluiten mag.

De thee is er to go en

waar de bomen eindigen

ben ik ook vergeten.

© februari 2021

Agave

langzaam wordt zij wit

gaat zij schuil in wollig warm

houdt de kou buiten

foto: Peter Mauve

%d bloggers liken dit: