De straat

Jij had overal kunnen zijn

maar dat ben je niet

jij bent hier.

Hij fietst jou elke dag

soms regent het

maar vaker schijnt de zon

dan groet hij de huizen

en wuift naar de bomen.

Jij hoort bij hem

jij bent zijn fluiten en zijn zweten

zijn komen en zijn gaan.

© Hennie van Ee, maart 2021

Theetuin

Ooit waren we daar waar

bomen tot in de hemel groeiden.

Onder die bomen zaten wij

en dronken thee,

de vogels floten ons na.

Nu weet ik niet meer hoe

ik zitten moet en

waar ik fluiten mag.

De thee is er to go en

waar de bomen eindigen

ben ik ook vergeten.

© februari 2021

Agave

langzaam wordt zij wit

gaat zij schuil in wollig warm

houdt de kou buiten

foto: Peter Mauve

Een ander leven

Ze hebben gezwaaid tot hij verdween

rode achterlichten in het duister

ze hebben hem daar losgelaten

laten gaan naar een nieuwer leven

De wereld vliegt van voor naar achter

hij ziet alleen zichzelf in die donk’re ruit

kijkt niet meer om naar wie hij achterliet

hem wacht een ander leven

© Hennie van Ee

Samen

Elster Schrijfkring

Samen schrijven wij

rijgen wij woorden

aaneen tot zinnen

die eigen zijn

horen bij jou en bij mij.

Zinnen die verbinden

bruggen bouwen en

verhalen maken

zij brengen ons samen

samen schrijven wij.

Gedichtendag 2021

Huizen volgen

Er zijn huizen die stil

niet bewegen

gesloten achter de gordijnen

lijken ze eenzaam

ik hoor geen verdriet

ik zie alleen

huizen waar vrolijk

het feestlicht brandt

stemmen over elkaar buitelen

ik hoor en zie

fietsen bij de deur en

dan een volgend huis

Droomhuisje

Ik droom me een huisje

ver van de wereld

een ander bestaan

Ergens zoek ik nog steeds

een plek om te blijven

met kippen en een haan

Een bank onder de bomen

een boek om te lezen en

nog een kwart leven te gaan

© Hennie van Ee

 

 

Een foto

geeft het leven een gezicht

pakt de schaduwen

toont glans en kleur

brengt de wereld dichterbij

is van licht en donker

kruipt onder je huid

houdt de liefde vast

komt uit het hart

het perfecte plaatje

© Hennie van Ee, november 2020

De oude kerk

Nog schuilen in het duister

de woorden van hoop

op een beter leven.

Heerst er in het zwijgen

de stilte van een gebed.

Ooit klonken hier gezangen,

ter ere van Hem,

werd men in de echt verbonden,

was hier het laatste afscheid

en daarna eeuwig leven.

© Hennie van Ee, november 2020

Nooit voorbij

Soms lijkt het alsof haar eerder leven

nooit bestond

alsof zij daar niet was.

Iemand heeft dat leven uitgegomd

en die vrouw gewist.

Iemand?

Wat zou zij hem graag weer eens zien

als een zonnetje bijvoorbeeld

of anders als de maan bij nacht.

Soms is zij hem bijna kwijt

net als dat vroeger leven

totdat de wind in bomen fluistert

dan weet ze het is nog niet voorbij

nooit is hij voorbij.

© Hennie van Ee

%d bloggers liken dit: