Onrust

De onrust in zijn hoofd bezweert hij
met woorden. Hij kleurt ze langzaam in
tot een sober schilderij.

Zijn oren houdt hij dicht, toch hoort
hij het lawaai van woorden en kleuren
op papier zijn zij zijn onrust.

Achter gesloten ogen ziet hij
schilderijen en leest hij gedichten.
Hij weet van zijn onrust.

© Hennie van Ee, februari 2017

Een liefdesliedje

Er danst een liedje door het park,

een liedje met roze linten aan de jurk

van het meisje dat zelden roze draagt.

Ze plukt de vlinders van de bloemen

en steekt ze in haar haar,

haar blonde haar.

– Dag meisje in het park, was jij een beetje ziek?

Nu dartel jij weer licht en lief een liedje

als een vlinder in het park.

 

© Hennie van Ee,  Valentijnsdag 2017

mager geschreven

dit kwam ik eerder tegen
dit beeld van hoge dunne bomen
en de kou die daaruit spreekt

als wachters op een rij staan ze
langs een weg waarop een gele bus
weer voel ik de pijn van kale bomen

alles keert terug wat ooit in vroeger
leven werd gezien, gehoord of
anders ergens mager stond geschreven

© hennie van ee, februari 2017

nummer 1000

ik schreef mijn huis met strakke ogen
gesloten achter de gordijnen
het tuinpad lag nog onbewogen
achter wolken wou de zon niet schijnen

de lage lucht boog rozenbogen
ik schreef mijn huis op zwarte lijnen
ergens werd het lot gewogen
de laatste zwaluw ging verdwijnen

ik schrijf de deur wagenwijd open
hoor de trap weer stiekem kraken
en ruik het versgebakken brood

ik schrijf het veilig binnenlopen
zie de bloemen op het laken
en kleur het raam dat uitzicht bood

© hennie van ee
zwolle – arnhem – elst
december 2006 – januari 2017

nr. 1000
uit het archief (aangepast)

love

 

op groot wit doek zien wij

hoe zijn vingers

zijn hand de hare zoekt

zij eindelijk samen zijn

de muziek zwelt aan

wij kijken toe

hoe haar lippen

haar mond de zijne vindt

en zij roerloos

in de branding staan

langzaam zakt de zon

I love you

tot het beeld verdwijnt

 

© hennie van ee, januari 2017

nr. 999

een ziel van glas

ik heb haar gelezen en
daarna gezien
een vrouw die uitbundig
haar leven danste
als was het een feest

totdat ze stilviel
als een angstige haas afdaalde
diep in haar ziel
een ziel die daar kwetsbaar lag
doorzichtig en breekbaar
vol duistere dromen
een ziel van glas

© hennie van ee, januari 2017

nr.998

er zwaait een kind

er vaart een kind voorbij
het zwaait
een kind in feestelijke kleren

het zijn de dagen weer
de dagen op het water met
daarin een woeste schittering

er waren mensen op een boot
een schreeuw en later meer
en toen die doodse stilte

er zwaait een kind
voorbij
ik blijf die stilte horen

© hennie van ee, januari 2017
nr. 997

Men zegt…

Men zegt dat de dagen langer worden en
dat het licht weer keert.
Men spreekt van vlinders en partijen
maar ik raak de mist niet kwijt.

Ik zoek mij achter naakte bomen,
grijs van natheid,
lopend door een winters woud
heb ik mezelf verloren.

Ik wacht de lange dagen. Men zegt
die voelen minder koud.

© Hennie van Ee, januari 2017
nr. 996

als het maar past

Lang was het leven hem te ruim
als een jas met veel te grote zakken
waarin en wereld school
die hem niet paste.

Veel is er toen misgegaan
of beter bijna alles.
Geschonden is hij doorgegaan,
groeide langzaam naar dat maatje meer
totdat die jas hem eindelijk paste.

Iedereen een passend 2017 gewenst

Hennie van Ee, december 2016

10 jaar ongerijmd

pablo-picasso-blue-nude-c-1902

hoe zij daar 

in het naakte licht

daar weer zit

zo kwetsbaar

met alleen een rug

die ik niet ken

tot zij zich keert

en ik zie dat ik 

die onbekende ben

© 22 december 2006 – 22 december 2016

afbeelding: pablo picasso, blue nude

Precies tien jaar geleden begon ik mijn blog ongerijmd. Sindsdien heb ik 993 berichten  gepubliceerd.

Dit is één van mijn eerste teksten. Veel is er gebeurd en veel is er veranderd in de afgelopen tien jaar, maar deze vraag blijft:

Hoe goed kent men zichzelf?

%d bloggers liken dit: