(un)breakable

dat zij niet te breken is

of juist wel

met geloken ogen

de haarstreng opzij

het verstilde beeld

van naar binnen gekeerd leven

dat zij mij vasthoudt

ongezien en zonder woorden

mij niet meer loslaat

hoe zij in grijze kleuren

uit de schaduw treedt

niet te breken

of juist wel

schilderij: Liesbeth van Houselt

© Hennie van Ee, The Colorfield Performance, Elst

Colorfield *

bloeiende bermen wijzen mij

de weg naar een veld van kleuren

in de volle zon

het rood, wit en groen

heeft zij vastgelegd

om vast te houden

tot in de koude dagen

als herinnering aan een lentedag

  • Colorfield Performance, Park Lingezegen, Elst

een bui

donker dreigt de lucht

grijzig zwart laat het

het groen van bomen

lichter lijken

een schip met zure appels

is wat je altijd zei

dat bracht het onheil naderbij

vandaag ben ik de haven niet

vaar en vaar aan mij voorbij

hennie van ee, juni 2021

Oud

Hoe eenzaam oud kan zijn en hoe alleen

daar praten we niet over

dat houden we binnenskamers tussen eiken

meubelen en de staande klok, hoe oud.

Er rust zwijgen op de mensen die dood zijn

of bijna. Daar hebben we geen woorden voor,

hoe eenzaam.

Uit: Ongerijmd, 2019

Het feest en de stilte

zij hebben gedanst op zwijgende muziek

in hun hoofd hebben zij nog eenmaal

gedanst om vrolijkheid te voelen

de volgende dag is de stad versierd

gaan de vlaggen uit en in mijn hoofd

zijn zij de stilte en het feest

© Hennie van Ee, 4/5 mei 2021

Verder

Hoe gifgroene cijfers de tijd wegtikken
6:31
zo ruimte maken voor het pad
een weg om te gaan.
Aan het einde schemert
de ochtend door de gordijnen.
In stilte gloort de dag
in het vage licht nemen de dingen
hun vormen weer aan.
Buiten komt binnen
de merel en het eerste verkeer.
Zijn stoel en de kast stromen vol leven
en hij, ook hij
ziet eindelijk de nieuwe morgen
7:12
tijd om verder te gaan.

© Hennie van Ee

			

Het pad

Enkel langs het pad van de nacht

kan men de ochtendschemering bereiken *

Hoe in het donker van de nacht
gifgroene cijfers hun licht verspreiden
3:48
cijfers die verspringen.
In zijn hoofd tikt de tijd
langzaam terug de duisternis in.
Zijn benen verkrampen
toch moet hij gaan
maar nergens een pad
zelfs niet in de bergen
waar hij ooit langs diepe afgronden ging
en waar zij toen struikelde.
Dit is de nacht
3:53
zwaar en zwart ligt hij.


* Khalil Gibran (1883 - 1931)
© Hennie van Ee, april 2021, wordt vervolgd

Ochtendgloren

Als de eerste dag

gloort de morgen

in nieuwe kleuren

nieuwe spiegeling.

Laat het leven verder gaan

daar waar het gebleven is.

Of wordt het anders

een glanzend zacht begin

van nieuwer leven?

Of nog weer anders?

In stilte 

gloort de nieuwe dag.

Uit: Omzien, 2014

rondje voorjaar

een rondje voorjaar gedaan
naar de narcissen gezwaaid
zij kleurden mijn pad geel

bij het water gestaan
dat gejaagd door de wind
de zon liet schitteren

ik hoorde de kinderen
als lenteboden in de tuin
kakelen op de trampoline

ik liep en zag de lente
hangen in de lucht

© hennie van ee, april 2021

Hun zee

Zij drijft op zee

hoewel gewoon thuis op de bank

drijft zij in een rubberboot

op een kalme zee.

De avond valt

om haar heen drijven de mensen

van wie zij houdt.

Haar kind

zijn kinderen en nog een paar.

Zij drijven met haar mee

de mensen die zij liefheeft.

Zij roept hun namen

is hun zee

daar op die grijze bank.

Uit: Ongerijmd

%d bloggers liken dit: