kwijt (2)

met gesloten ogen wieg ik het kind
het kind dat ik niet ken
ik ben het kind
speel met mijn pop
roep haar naam
jij ligt in mijn schoot en huilt
jij bent mij kwijt
ik ben niet wat jij denkt dat ik ben
niet die vrouw in bloemenjurk
met gesloten ogen
en een pop op schoot
ik ben haar niet
de deuren blijven in het slot
de ramen altijd dicht
ik ben een ander dan jij denkt
jij bent mij eeuwig kwijt

© hennie van ee, maart 2017

kwijt (1)

ik ben mezelf niet meer
ik ken mezelf niet meer
jou ken ik ook niet
niet meer
ik ben niet wie jij denkt dat ik ben
mijn handen rusten in gebloemde schoot
zij willen daar niet bloeien
ik ben niet meer
ik ben mezelf kwijtgeraakt
heb jou en mij verloren
verloren aan het leven
de deuren blijven in het slot
de ramen altijd dicht
ik ben niet wat jij denkt
ik ben niet dood alleen maar kwijt

© hennie van ee, maart 2017

een eindje samen

zij weet dat hij haar ziet
tussen al die mensen
hij haar ziet

ze heeft zich speciaal gekleed
fleurig strak voor hem
zelfs haar haar zit goed

dan wacht hij haar op
zij kijkt verbaasd – jij –
samen lopen ze een eindje

ergens geeft dat eindje samen
lentelicht aan
deze doordeweekse dag

© hennie van ee, maart 2017

Nostalgia

Ze zijn allemaal verdwenen
die gezinnen uit de jaren vijftig
hele straten helemaal weg.

De vaders en moeders overleden
hun kinderen uitgewaaierd
zijn oma en opa nu of anders
ook dood.
De aardappels van zes uur
staan nog maar zelden op tafel
het touwtje uit de deur is kwijt
verloren met de zondagse kleren.

De straten spreken een andere taal
ze hebben een ander gezicht.
Verleden de tijden van minder en beter
met normen en waarden.
Wat blijft is verlangen naar dat
wat ooit was.

© Hennie van Ee, maart 2017

rust

zij heeft hem toegedekt met
haar warme lichaam hem bedekt
tot hij begon te gloeien
eindelijk kwam de slaap
hij had zijn rust gevonden

ik zie haar gaan gehuld
in een mantel van eenzaamheid
tussen de mensen is zij
zonder iemand

© hennie van ee, februari 2017

Onrust

De onrust in zijn hoofd bezweert hij
met woorden. Hij kleurt ze langzaam in
tot een sober schilderij.

Zijn oren houdt hij dicht, toch hoort
hij het lawaai van woorden en kleuren
op papier zijn zij zijn onrust.

Achter gesloten ogen ziet hij
schilderijen en leest hij gedichten.
Hij weet van zijn onrust.

© Hennie van Ee, februari 2017

Een liefdesliedje

Er danst een liedje door het park,

een liedje met roze linten aan de jurk

van het meisje dat zelden roze draagt.

Ze plukt de vlinders van de bloemen

en steekt ze in haar haar,

haar blonde haar.

– Dag meisje in het park, was jij een beetje ziek?

Nu dartel jij weer licht en lief een liedje

als een vlinder in het park.

 

© Hennie van Ee,  Valentijnsdag 2017

mager geschreven

dit kwam ik eerder tegen
dit beeld van hoge dunne bomen
en de kou die daaruit spreekt

als wachters op een rij staan ze
langs een weg waarop een gele bus
weer voel ik de pijn van kale bomen

alles keert terug wat ooit in vroeger
leven werd gezien, gehoord of
anders ergens mager stond geschreven

© hennie van ee, februari 2017

nummer 1000

ik schreef mijn huis met strakke ogen
gesloten achter de gordijnen
het tuinpad lag nog onbewogen
achter wolken wou de zon niet schijnen

de lage lucht boog rozenbogen
ik schreef mijn huis op zwarte lijnen
ergens werd het lot gewogen
de laatste zwaluw ging verdwijnen

ik schrijf de deur wagenwijd open
hoor de trap weer stiekem kraken
en ruik het versgebakken brood

ik schrijf het veilig binnenlopen
zie de bloemen op het laken
en kleur het raam dat uitzicht bood

© hennie van ee
zwolle – arnhem – elst
december 2006 – januari 2017

nr. 1000
uit het archief (aangepast)

love

 

op groot wit doek zien wij

hoe zijn vingers

zijn hand de hare zoekt

zij eindelijk samen zijn

de muziek zwelt aan

wij kijken toe

hoe haar lippen

haar mond de zijne vindt

en zij roerloos

in de branding staan

langzaam zakt de zon

I love you

tot het beeld verdwijnt

 

© hennie van ee, januari 2017

nr. 999

%d bloggers liken dit: