een ziel van glas

ik heb haar gelezen en
daarna gezien
een vrouw die uitbundig
haar leven danste
als was het een feest

totdat ze stilviel
als een angstige haas afdaalde
diep in haar ziel
een ziel die daar kwetsbaar lag
doorzichtig en breekbaar
vol duistere dromen
een ziel van glas

© hennie van ee, januari 2017

nr.998

er zwaait een kind

er vaart een kind voorbij
het zwaait
een kind in feestelijke kleren

het zijn de dagen weer
de dagen op het water met
daarin een woeste schittering

er waren mensen op een boot
een schreeuw en later meer
en toen die doodse stilte

er zwaait een kind
voorbij
ik blijf die stilte horen

© hennie van ee, januari 2017
nr. 997

Men zegt…

Men zegt dat de dagen langer worden en
dat het licht weer keert.
Men spreekt van vlinders en partijen
maar ik raak de mist niet kwijt.

Ik zoek mij achter naakte bomen,
grijs van natheid,
lopend door een winters woud
heb ik mezelf verloren.

Ik wacht de lange dagen. Men zegt
die voelen minder koud.

© Hennie van Ee, januari 2017
nr. 996

als het maar past

Lang was het leven hem te ruim
als een jas met veel te grote zakken
waarin en wereld school
die hem niet paste.

Veel is er toen misgegaan
of beter bijna alles.
Geschonden is hij doorgegaan,
groeide langzaam naar dat maatje meer
totdat die jas hem eindelijk paste.

Iedereen een passend 2017 gewenst

Hennie van Ee, december 2016

10 jaar ongerijmd

pablo-picasso-blue-nude-c-1902

hoe zij daar 

in het naakte licht

daar weer zit

zo kwetsbaar

met alleen een rug

die ik niet ken

tot zij zich keert

en ik zie dat ik 

die onbekende ben

© 22 december 2006 – 22 december 2016

afbeelding: pablo picasso, blue nude

Precies tien jaar geleden begon ik mijn blog ongerijmd. Sindsdien heb ik 993 berichten  gepubliceerd.

Dit is één van mijn eerste teksten. Veel is er gebeurd en veel is er veranderd in de afgelopen tien jaar, maar deze vraag blijft:

Hoe goed kent men zichzelf?

lipstickrood gevoel

knalrode-lippen-e1377097170917-817x333-1de witte strepen in de lucht
– soms zijn ze bijna roze –
trekken haar naar ander leven
de hitte van een oude stad
waar ze ’s nachts wil zijn
het slenteren door stegen
de geuren van net liefgehad
fonteinen op het plein

haar benen in een minirok
het lipstickrood gevoel en
morgen gaan we weer naar zee

© hennie van ee
uit het archief

voorbijgangers

ik zie ze gaan
over de open vlakte
de man en de vrouw
zij heeft de tederheid niet geleerd
hij kent alleen de harde woorden
mijlen uit elkaar zie ik ze
gaan met de hond
en met het kind
dat nog onwetend is
er is geen pad
alleen het zwijgen van een kale vlakte

© hennie van ee

avondrood

z-045-ondergang-boven-oosterschelde

de randen kleuren roze
de randen van een dag
die langzaam later wordt
als zij

de randen van haar leven
haar bestaan, het is de tijd
die ze verkleurt van zacht roze
naar een dieper rood

het avondrood kleurt haar
gedachten, de binnenwereld
die zij in zich draagt
hoe zij naar de randen gaat

© hennie van ee, november 2016
afbeelding: zonsondergang boven Ooster-Schelde

zondags eitje

het veld ligt als de stad
op een vroege zondagmorgen
stil en in zichzelf gekeerd
roerloos staat de reiger

langs de gracht zwalkt
een late man in eigen mist
de reiger heeft zijn prooi gevangen
lichte klanken trekken door het huis

als de geur van vers gezette koffie
wij beginnen aan ons zondags eitje

© hennie van ee, november 2016

Portret in november

5717-p-459043

 gaandeweg de middag

in een stad vol feestgedruis

schetste jij een zelfportret

in vluchtige lijnen

die te raden lieten

langzaam werd het vroeger

stiller de straten

gestaag viel de regen 

terwijl ik zocht naar een blik

achter de ogen

een leven binnen

buiten de wereld

© hennie van ee

%d bloggers liken dit: